W wyniku zagrożenia ukraińskiego i napadu w kwietniu 1943 r. tamtejsza ludność opuściła rodzinne zagrody, które zostały spalone i szukała schronienia w większych skupiskach Polaków w Hucie Stepańskiej, Wyrce, Omelance i in. Po generalnym napadzie na ocalałe jeszcze polskie osiedla i trzydniowych beznadziejnych walkach z wielokrotną przewagą napastników ukraińskich ludność tamtejsza opuściła ojczyste ziemie w dniu 18 VII 1943 r. i szukała ocalenia w garnizonach niemieckich pod Sarnami, skąd prawie wszyscy zostali od razu wywiezieni na przymusowe roboty do Niemiec. Po wojnie rozproszyli się po świecie. Kolonia Nierucze, jak i pozostałe polskie osiedla na Wołyniu nie istnieje nawet z nazwy.

BARWIŃSCY - Mirosław Kopij

W momencie zagrożenia napadami ze strony UPA cała rodzina opuściła Nierucze i schroniła się na Temnem (chutor Łosiowe Kubło) u córki Józefy, która wyszła za mąż za Bolesława Kopija i tam mieszkała. We wsi pozostał tylko Fabian i jeszcze jedna kobieta imieniem Genowefa (nazwiska niestety nie pamiętam), którzy doglądali pozostawionego dobytku. Zresztą Fabian nie chciał opuszczać swego domu, do którego był bardzo przywiązany i liczył na to, że nikomu nigdy nie wyrządził żadnej krzywdy i może czuć się bezpieczny w swoim domu. Pewnego dnia powiedział do będącej z nim kobiety, która postanowiła tego dnia opuścić Nierucze - wiesz Gienia, mnie tak źle się śniło, mnie chyba Ukraińcy zabiją. Zastanę jeszcze tutaj jeden dzień i jutro pójdę na Temne do Bolesława. Była to ostatnia informacja o Fabianie Barwińskim. Odtąd wszelki ślad po nim zaginął. Krążyły różne opowieści o jego śmierci ale żadna nie jest pewna. Synowie Dominik i Tadeusz ze szwagrem Bolesławem wielokrotnie wyruszali na poszukiwania ojca, lecz nie natrafili na żaden ślad. Wersja ze studnią też się nie potwierdziła, mimo że sprawdzali w okolicy wiele studni.
Żona Fabiana Barwińskiego, która schroniła się na Temnem została w sierpniu 1943 roku z rodziną Dominika wywieziona do Niemiec na roboty ze Saren, dokąd uciekli po napadzie Ukraińców na Hutę Stepańską. Pracowali w fabryce amunicji w miejscowości Eibenstock. Po wojnie osiedlili się na Dolnym Śląsku w powiecie Bystrzyca Kłodzka, gdzie zmarła w latach 50-tych ubiegłego wieku.
To tyle moich informacji na ten temat. Są one pewne i sprawdzone, gdyż jest to moja rodzina. Fabian był moim pradziadkiem, a ja jestem wnukiem Józefy, jego córki. 

Wykaz mieszkańców sporządził Albin KOPIJ, urodzony w Nieruczem, (poz. 1), żołnierz 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK; po wojnie mieszkał w Malborku i był kolejarzem; Zmarł w 1998 r. Opracowanie redakcyjno-techniczne Czesław PIOTROWSKI, Warszawa, kwiecień 1999 r.

( IN - imię nieznane)

Wersja komputerowa Tadeusz Brożbar -.www.kresy-wschodnie.prv.pl,   grafika i opieka nad stroną Andrzej Mielcarek

Data powstania strony:  marzec 2004 r., ostatnia aktualizacja: styczeń 2008 r.

podstrona jest częściąwww.wolyn.ovh.org

strona przystosowana do rozdzielczości ekranu 1024 x 768