Ludwiszyn, znany też jako Ludwisin.

Projekt WYKAZU RODZIN wg gospodarstw, stan w około 1939 r.

1.	MIKLER	Świętopełk r.1913 - syn Eugeniusza i Leontyny z domu Szczebietowicz (w Usiczach), żona (ślub w 1938 r.) Regina z domu Gonczar, dzieci: Lech i Krzysztof. Po wojnie osiedleni w Morzewcu k. Bydgoszczy.
2.	BŁĘDOWSKI
3.	BRUDKA
4.	CHABŁOWSKI	- żona nauczycielka
5.	CUR	Tomasz, żona Józefa z d. Kołodyńska, dzieci: Józef, Bolesław, Władysław, Anna r.1906 (mąż Leon Kaleta s. Ignacego). Muzykowali, bardzo uzdolnieni.
6.	CUR	Józef r.1900 - syn Tomasza i Józefy z Kołodyńskich, I żona Małgorzata Kozak, syn: Bogdan r.1929. II żona Leontyna z d. Sabuła r.1914, dzieci: Alfred r.1935, Cecylia r.1937, Albin Alfred r.1941.
7.	CUR	Władysław r.1914 (chrzest Wojciechów, woj. lubelskie) - syn Tomasza i Józefy z Kołodyńskich, żona Janina r.1921 z d. Paweł - c. Leona.
8.	FRYS	Jan r.1891 - syn Kazimierza i Katarzyny z Hutnickich, żona (śl.1933) Zofia Cur r.1904, jej córka: Krystyna r.1932, wspólne dzieci: Zygmunt r.1934, Maria Janina r.1936
9.	GAJDEMSKI	Bronisław, żona Jadwiga z d. Jankowska, dzieci: Stanisława, Adela, Maria, Bolesława, Józef, Helena, Bogumiła r.1923, Jadwiga r.1925. Bolesława w 1939r. poślubia Zachariasza Miklera i mieszkają w Usiczach. Józef znalazł się w armii Andersa, bierze udział w zdobywaniu Monte Casino. W 1943r. rodzice z córkami: Stanisławą, Bogumiłą i Jadwigą zostali wywiezieni na roboty do Niemiec.
10.	GWINCZEWSKI	Tadeusz r.1917, żona Józefa z d. Jakubowska r.1916, dzieci: Jerzy r.1937, Romuald r.1939, Modest r.1940. Brat Tadeusza to Erazm (jego żona to Józefa z Sucheckich).
11.	JAKUBOWSKI
12.	JAROSZ	Michał, żona Antonina z d. Borek, dzieci: Maria r.1924, Jadwiga, Tomasz r.1933, Ryszard
13.	KAPUSTA	Józef, żona Katarzyna z d. Galewska - c.Aleksandra z Aleksandrówki, dzieci: Stanisława r.1922, Władysława r.1926. W domu mieściła się szkoła elementarna.
14.	KUDELA	Józef
15.	PODHORODYŃSKA	Ludwika - właścicielka resztówki rozparcelowanego majątku. Jej brat Julian Podhorodyński miał majątek w Szeplu. Rosjanie po zajęciu Wołynia w 1939r. majątek odebrali i cala rodzinę zesłali na Sybir. Byli świadkowie, którzy powrócili z Syberii i rozmawiali z Julianem. Julian był pastuchem w kołchozie.
16.	ROMANOWSKI
17.	SIUDAK
18.	TARASIEWICZ
19.	WACH
20.	JAROSZ	Stanisław - wdowiec, z I żoną syn (I.N.), II żona Franciszka z d. Borek, dzieci: Maria, Stanisława, Zofia, Waleria, Janina, Helena. Stanisław posiadał spory majątek ziemski.
21.	ŁOBUCZEK	(Hłobuczek/Głobuczek) Piotr (kowal) - syn Franciszka i Antoniny z Kowalskich, żona Anna z d. Posłuszna, syn Edward r.1940. Mieszkała tu matka Piotra - Antonina oraz brat (imię do ustalenia - zapewne jeden z dalej wymienionych) z żoną i synem w wieku 12 - 14 lat, przyuczany do zawodu kowala. Wszystkie te osoby zostały zamordowane i spłonęły w domu  w nocy z soboty na niedzielę na przełomie zima-wiosna 1943 roku. Dom stał pod lasem 400 metrów od domu Komalów. Florian Komala miał wtedy 22 lata i przybiegł zaraz po zauważeniu płomieni, gdzieś po północy. Widział spopielane ciała. Kobieta z chłopcem leżeli pod łóżkiem. Jeden z braci Piotra - Zygmunt r.1902 (żona Maria Bomba, syn Stanisław r.1928 i jeszcze 2-je dzieci) mieszkał w Kołkach lub okolicy.
	ŁOBUCZEK	Władysław r.1908, żona (śl.1929) Stanisława z d. Marcinkiewicz r.1907, dzieci: Światopełk r.1930, Pelagia r.1932, Czesława Janina r.1935, Krystyna r.1937.
	ŁOBUCZEK	Jan r.1904, żona (śl.1934) Stanisława Wilgos r.1911, dzieci: Irena r.1934, Dorota r.1937.
22.	KOMALA	Józef - syn Antoniego i Petroneli z Zakrzewickich, żona Maria z Łobuczków, syn Florian r.1921, córka Maria (właściwie? Michalina Wanda r.1923). W 1928 roku przeprowadzili się do Ludwiszyna z Zapustu Usickiego, odległego o półtora kilometra. Florian miał w dzieciństwie ucięte palce u prawej ręki (oprócz kciuka) i nie mógł uczestniczyć w samoobronie. Po wojnie w Kosmowie k.Hrubieszowa. Józef miał brata Stanisława (ż. Stefania Michalska) i prawdopodobnie Franciszka (ż. Maria Hryniewiecka).

Obecnie brak więcej informacji. Proszę Państwa o pomoc w uzupełnianiu wykazu.

Osoby zainteresowane miejscowością / udostępniające informacje: FORMULARZ zgłoszenia rodziny i uzupełnienia danych
L.p.		Informacje dostarczone w zakresie:
1.	Vinicius Mikler	[styczeń 2009] poz. 1, [luty 2009] poz. 2-19 i notatka o rodzinie Gajdemskich na podst. relacji stryjów oraz z Ksiąg metrykalnych i wiadomości od współmieszkańców.	macclair(a)t-online.de
2.	Marek Jarosz	[marzec 2009] uzup. w poz. 12	marekjarosch(a)o2.pl
3.	Andrzej Szczechowiak	[marzec 2009] poz. 20	argus(a)vp.pl
4.	Wiesław Tokarczuk	[kwiecień 2009] poz. 21-22 z relacji Floriana Komali spisanej 16.04.2009	wiekto(a)gmail.com
5.	Andrzej Mielcarek	[kwiecień 2009] uzup. w poz. 21-22 dzięki "Wykazom osób z akt parafialnych diecezji łuckiej do 1945" -opr. ks. W.W. Żurek.	Strony o Wołyniu

W 1943r. Gajdemscy zostali wywiezieni na roboty do Niemiec, znaleźli się w Monachium. Pracowali w ogromnym szpitalu, w podziemnym mieście. Dojście do pracy ulicami zajmowało około 20 min. Józef wziął udział w zdobywaniu Monte Casino. Przed szturmem wiedział, ze Wołyń i cale Zabuże zostaje odebrane Polsce, zatem z większą desperacja szedł na Niemca - wszystko mu odebrano, wiec może oddać także swoje życie. Jednak przeżył, ale do Polski już nie wrócił, nie chciał żyć jak bezdomny ptak. Wylądował w Argentynie, poślubił Włoszkę, miał 2 dzieci. Był długoletnim prezesem Polonii Argentyńskiej. Raz odwiedził Polskę, był w Krakowie nabyć stroje krakowskie dla swych polonusów.

Po kolonii Ludwiszyn nie ma dzisiaj śladu.

Vinicius Mikler. Rzecz o Ludwiszynie.
29 lutego 1944r. między godz.9,30 a 10,00 na przestrzeni około 1,5 km. wzdłuż drogi głównej Łuck-Torczyn ustawiła się tyraliera niemiecko-ukraińska i zaczął się ostrzał domostw i ludzi Ludwiszyna. Przestrzeń była ograniczona z jednej strony lasem państwowym, a z drugiej strony lasem Podhorodeckich.
Silny ostrzał z broni automatycznej spowodował pożar najbliższych domostw. Właściciele wypędzali na zewnątrz zwierzęta, chcąc je ratować. Obstrzał spowodował śmierć 10 osób i ogromnej ilości zwierząt. Mieszkańcy forsowali się ucieczką w kierunku lasu Podhorodeckich, wykorzystując rozprzestrzeniający
się dym. Ucieczka mimo zaskoczenia była przeprowadzana w sposób profesjonalny. Kobiety i dzieci były ubezpieczane przez uzbrojonych mężczyzn. W pierwszej fazie spłonęły domostwa rodziny Siudak, Kapusta, Lorenc. W czasie tej ucieczki, tuz pod lasem zginęła jeszcze jedna kobieta z Szepla. 
Nie było niczego do picia ani do jedzenia, ale nikt z tego powodu nie narzekał - życie jak na razie było uratowane. Silne roztopy, grząski czarnoziem sprzyjał uciekinierom. Ludwiszyn posiadał silną, dobrze zorganizowaną grupę samoobrony. Ludwiszyn to osada polska po parcelacji części majątku Podhorodeckich. Moi rodzice po dwukrotnym spaleniu domostwa w Zamogilu, uciekli do krewnych w Ludwiszynie. Inni, którzy nie posiadali tu krewnych, znaleźli schronienie w izbie szkolnej u państwa Kapustów. W naszej grupie uciekających została uratowana 4 letnia wówczas Zosia Krzaczkowska, której rodzice rankiem tego dnia udali się do Usicz obrządzić tam pozostawione zwierzęta. W czasie tej ucieczki Zosia zgubiła obuwie i skarpetki (zima). Regina Mikler zareagowała natychmiast, ściągnęła skarpetki z nóg swego syna Lecha i odziała dziecko, obce dziecko. Rodzice Zofii szukali swego dziecka w zgliszczach spalonych domostw i przyległym terenie. Kiedy stracili nadzieje po dwóch dniach odnaleźli je całe i zdrowe w Aleksandrówce u rodziców Reginy - u państwa Gończarów. Wielka radość ich była i wdzięczność nie do opisania. Moja rodzina po uspokojeniu się sytuacji, pozostała w ocalałym domostwie stryja Świętopełka w Ludwiszynie. Ta sytuacja zachowała się, aż do ponownego wkroczenia Rosjan.
Dziadek mój, Eugeniusz przetrwał czas napaści w piwnicy palącego się domu, potem przez długi czas borykał się z objawami zatrucia. Stryjenka Bolesława wraz z 3-letnią córką Barbarą 6 godz. siedziała w mokradłach (oczerecie).
Atak na Ludwiszyn przygotowali Ukraińcy, którzy sami nie odważyli się zaatakować polskiej placówki, aktywnej 24 godz. na dobę. Skąd Polacy mieli broń?, a no od Niemców z Łucka z handlu wymiennego za żywność. Ci, którzy przeżyli w nocy, udali się na poszukiwanie rannych i zabitych. Dom państwa Jaroszów, który zachował się od ognia, służył jako prowizoryczne ambulatorium.
Bolesława Mikler, jako osoba przeszkolona do pierwszej pomocy, mimo strasznych przeżyć własnych (trzy dni wcześniej pochowała 11 miesięcznego syna, na grobie męża Zachariasza), wykonywała opatrunki.
Po trzech dniach krewni zabitych zorganizowali przewóz zmarłych na cmentarz w Torczynie z udziałem obstawy uzbrojonych mężczyzn. Inni zaś, którzy nie chcieli ryzykować, pochowali swych bliskich pod krzyżem. Nazwiska ich są nieznane.
Obrońcy Ludwiszyna z mojej rodziny to; Piotr Stadnik, Bogdan Mikler, Świętopełk Mikler, Erazm Szczebietowicz.
"Czy już jestem zabity?" to było kilkakroć powtarzane moje pytanie kierowane do ojca, który miał mnie na swoich plecach, odstrzeliwując się jednocześnie przeciw ukraińskiej pogoni.

Z relacji Floriana Komali
W Ludwiszynie do końca wojny bezpiecznie mieszkały dwie rodziny ukraińskie, jeden był w UPA, miał broń, po przyjściu Sowietów wzięty na 5 lat do łagru. Nazwiska NN.
Trzech mężczyzn, ofiar pacyfikacji ukraińsko-niemieckiej pochowano pod krzyżem w Ludwiszynie. nazwiska NN.