futor

BRZEZINA

gromada Wyrobki, gmina Rafałówka, pow. Sarny, województwo. wołyńskie, parafia Rafałówka

Opracowywane w okolicy:
Soszniki, Tur, Wyrka, Wyrobki, Zadąbrowie, Janówka,

Futor (bardziej kolonia) Brzezina powstawała w latach 1920-1930 roku, na terenach państwowych (rozparcelowane majątki ziemskie), na północ od futoru Osy-Bród, wykupionych od Państwa przez nowych osadników, rodziny Kobylańskich, Sochów itd. Wg opracowania Cz. Piotrowskiego, w ostatnim okresie jej bytności, Brzezina liczyła 13-15 zagród.

WYKAZ RODZIN fut. BRZEZINA, stan z około 1943 r.

1. BORAWSKI   Jan z rodziną, żona IN, dwie córki, Janina i IN;
2. BORAWSKI   IN z rodziną IN.
3. BORAWSKI   IN z rodziną IN.
4. DALINKIEWICZ   IN z rodziną, córki Bronisława i Ewa. Bronisława wyszła za mąż za Roskowińskiego Stanisława z kolonii Zadąbrowie, gromada Majunicze, gmina Rafałówka, a Ewa za Miterę Michała, wywiezieni w 1943 na roboty do Niemiec, po wojnie zamieszkali w Stanach Zjednoczonych w stanie New Jersey;
5. HOŁUBECKI   IN z rodziną, w 1943 roku wywiezieni na roboty do Niemiec, po wojnie osiedlili się w Stanach Zjednoczonych w stanie Massachusetts;
6. KOBYLAŃSKI   Antoni, urodzony w 1900 roku w Hradje, gmina Kołki, powiat Łuck, syn Stanisława, ur. w 1870 r. w Temne, gmina Stepań, powiat Kostopol, nadleśniczego w Nadleśnictwie Czartorysk i Pauliny z domu Żołędziowska, ur. w 1875 r. Ożeniony w 1926 roku z Walerią Piotrowską urodzoną 5.5.1905 w Kamionce Nowej, córką Franciszka i Józefy z domu Ziółkowska. W dniu 8.4.1927 roku urodził się syn Mieczysław, a 25.11.1929 roku córka Genowefa. W 1930 roku, Antoni wraz z rodziną osiedla się w nowym futorze (kolonii) Brzezina. W 1943 mieszkała z nimi matka Antoniego Paulina Kobylańska, urodzona w 1875 roku. Na wiosnę 1943 w wyniku zagrożenia ze strony Ukraińców, rodzina Antoniego chroni się w kolonii Wyrobki a potem we wsi Wyrka, gmina Stepań w powiecie Kostopol. 10 lipca 1943 roku Antoni Kobylański, złapany w zasadzce kiedy jechał wraz z córką Genowefą, Kobylańską Feliksą, Sochą Andrzejem i Zakrzewskim Józefem z Rafałówki, został w bestialski sposób zamordowany ( porżnięty na kawałki na żywca ) przez Ukraińców pomiędzy wsiami Wyrka i Police. Został pochowany na cmentarzu we wsi Wyrka. Po napadzie Ukraińców na Wyrkę, 16/17 lipca 1943 roku, Waleria wraz z dziećmi i świekrą przedostała się pod Sarny, skąd została wywieziona na roboty do Niemiec;1
7. KOBYLAŃSKI   Marian, brat Antoniego, syn Stanisława i Pauliny Żołędziowskiej, urodzony w 1904 roku w Hradje, gmina Kołki, powiat Łuck, od 1924 roku zawodowy podoficer Korpusu Ochrony Pogranicza. Na jego gospodarstwie gospodarzy młodszy brat Leon Kobylański któremu pomaga matka Paulina. W 1929 roku, 23 czerwca Marian Kobylański żeni się z Feliksą Zakrzewską z kolonii Zadąbrowie, urodzoną 6 maja 1906 roku, córką Stanisława Zakrzewskiego urodzonego około 1870 roku i Ludwiki z domu Sulikowska, urodzonej około 1875 roku w Temne, gmina Stepań, powiat Kostopol. W 1931 roku Marian pełni służbę w Dawidgródku na Polesiu gdzie 3 maja 1931 roku narodziła się córka Leokadia. Następnie Marian zostaje przeniesiony do Skały Podolskiej gdzie 22 marca 1934 roku, przychodzi na świat syn Ryszard Bazyli. 17 września 1939 roku Marian Kobylański w stopniu st. sierżanta KOP-u, jest dowódcą Strażnicy Korpusu Ochrony Pogranicza w miejscowości Zielona nad rzeką Zbrucz na Podolu, granicy państwowej pomiędzy Polską a Związkiem Sowieckim. Po demobilizacji Marian wraca do strażnicy gdzie zostaje złapany przez ukraińską milicję. Udaje mu się uciec i ukryć w miasteczku Kopyczyńce do którego dołącza również żona Feliksa wraz z dziećmi, córką Leokadią i synem Ryszardem. Jakiś czas Marian Kobylański wraz z rodziną mieszka w Kopyczyńcach, w październiku 1939 roku zostaje ostrzeżony przez przyjaciół że musi uciekać aby uniknąć wywozu na Sybir lub do obozu w Katyniu. Wieczorem ładują dobytek na furmankę i ucieka do Czortkowa. W Czortkowie ładują się do pociągu i trasą przez Lwów, Równe i Sarny docierają do Rafałówki w powiecie Sarny na Wołyniu, a następnie do futoru (kolonii) Brzezina gdzie Marian obejmuje swoje gospodarstwo rolne. Natychmiast po powrocie do swoich rodzinnych stron, Marian Kobylański jako były zawodowy podoficer KOP organizuje konspiracyjne organizacje wojskowe ZWZ-AK a następnie organizacje samoobronne przeciwko Ukraińskim Nacjonalistom, wraz z por. rezerwy Janem Skibą z Wyrek w gminie Stepań, powiat Kostopol i podpor. rezerwy Adamem Roskowińskim z kolonii Zadąbrowie w gminie Rafałówka w powiecie Sarny. W czerwcu 1943 r. Marian Kobylański, aby uniknąć zagłady przez Ukraińskich Nacjonalistów, wraz z rodziną opuszcza Brzezinę i zamieszkuje w kolonii Rafałowka gdzie stacjonuje garnizon niemieckiego Wehrmachtu. Jednak nawet tu nie zaprzestaje działalności konspiracyjnej, organizuje samoobronę w okolicznych skupiskach Polaków (mapka), chodzi na zebrania konspiracyjne. Przy końcu czerwca 1943 wracając z zebrania konspiracyjnego wraz ze swoją współpracowniczką, jedną z córek Jana Borowskiego z Brzeziny, wpada w zasadzkę Ukraińskich Nacjonalistów (Bulbowców) pomiędzy wsią Weretenicze a kolonią Rafałówka, został złapany i w bestialski sposób zamordowany, został zakłuty bagnetami, ale nie na śmierć tylko zostawiony w zbożu jeszcze żywy aby skonał w męczarniach i upływu krwi. "Współpracowniczka" (prawdopodobnie współpracowała z Ukraińcami), dotarła żywa i zdrowa do Rafałówki gdzie opowiedziała o zdarzeniu niedaleko Rafałówki. Szwagier Mariana, Andrzej Socha z Brzeziny żonaty z siostrą Mariana Michaliną, zorganizował z przebywających tam również w tym czasie krewnych Mariana i Feliksy Kobylańskich oddział pomocy i pod ochroną kilku niemieckich żołnierzy Wehrmachtu, ruszyli na ratunek Marianowi, jednak było już za późno, Marian Kobylański już nie żył. Został pochowany na cmentarzu w Rafałówce. Feliksa Kobylańska wraz z córką Leokadią i synem Ryszardem przedostała się do Kowla, skąd pod koniec roku byli wywożeni na roboty do Niemiec;2
7a. KOBYLAŃSKI   Leon, brat Antoniego i Mariana, syn Stanisława i Pauliny z d. Żołędziowskiej, urodzony około 1908 roku w m. Budki, ożeniony z Bronisławą z domu Hołubecka, mieli córkę Romualdę. Leon w 1941 został zabrany do Armii Sowieckiej i ślad po nim zaginął, żona Bronisława i córka Romualda po wojnie zamieszkali we Wrocławiu na Dolnym Śląsku;3
8. SOCHA   Andrzej, żona Michalina z domu Kobylańska, córka Leokadia. W 1943 roku wywiezieni na roboty do Niemiec;4
9. SOCHA   Józef z rodziną IN;
10. SOCHA   IN z rodziną IN;
11. ZABŁOCKI IN z żoną IN, synem Kazimierzem i córką Heleną. W 1943 roku wywiezieni na roboty do Niemiec.
12. ŻARCZYŃSKI   Dominik r. 1888 -s. Szymona i Konstancji, żona Stanisława z d. Rudnicka, dzieci: Tadeusz; Weronika; Henryk, córka (IN.- zabita przez Ukraińców).

PLAN PAMIĘCIOWY

Opracował Ryszard B Kobylański na podstawie danych przekazanych przez płk. Mieczysława Zakrzewskiego byłego mieszkańca Zadąbrowia oraz Genowefy Cedro - Kobylańskiej byłej mieszkanki Brzeziny

Futor (kolonia) Brzezina został spalony przez Ukraińskich Nacjonalistów w czerwcu 1943 roku. Przed spaleniem wszystkie polskie domy zostały pograbione ze wszystkiego co w nich zostało po ucieczce Polaków.

SAMOOBRONA LUDNOŚCI POLSKIEJ na pograniczu powiatów kostopolskiego, łuckiego i sarneńskiego w 1943 r.

(fragment mapki opracowanej przez Czesława Piotrowskiego, przedstawionej w książce "Krwawe żniwa") cała mapka

 gdzie :IN. - imię nieznane, 

Osoby zainteresowane miejscowością / udostępniające informacje:

FORMULARZ zgłoszenia rodziny i uzupełnienia danych
L.p. Imię Nazwisko Przekazane informacje w okresie i zakresie: E-mail - (a) zamień na @

 1.

 Ryszard B Kobylański [listopad 2004] poz. 1-11 i pozostałe materiały. rb.kobypl(a)neostrada.pl 

 2.

 Grzegorz Żarczyński [grudzień 2006] poz. 12. Znam losy rodziny od Dominika i Stanisławy , natomiast nie znam losów Szymona i Konstancji. Proszę o kontakt wszystkich zainteresowanych. bastard4(a)tlen.pl

Informacje o miejscowości przekazał: Ryszard B Kobylański, listopad 2004   mail: rb.kobypl(a)neostrada.pl Wszystkie podane powyżej fakty zostały skonsultowane z Genowefą Cedro-Kobylańską, lat 75, córką Antoniego i Walerii Kobylańskich, mieszkanką futoru Brzezina, gen. Czesławem Piotrowskim, lat 77, bratankiem Walerii Kobylańskiej-Piotrowskiej mieszkańca Huty Stepańskiej w powiecie Kostopol, oraz płk. Mieczysławem Zakrzewskim, lat 79, siostrzeńcem Antoniego, Mariana i Leona Kobylańskich, oraz bratankiem Feliksy Kobylańskiej, mieszkańcem kolonii Zadąbrowie w gminie Rafałówka.

Bibliografia:

- Władysław Kobylański "W szponach trzech wrogów", Chicago 1988 r.
- Władysław i Ewa Siemaszko "Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia", Tom I i II.
- Czasopismo SUOZUN Wrocław "Na Rubieży" nr. 72/2004.
- Czesław Piotrowski - album "Zniszczone i zapomniane osiedla polskie oraz ich mieszkańcy gdzieś za Styrem, Horyniem i Słuczą", Warszawa 2004
- Czesław Piotrowski "Krwawe żniwa", Warszawa 1995 r

- - -

1. Po wojnie Waleria z synem, córką i świekrą osiedliła się na gospodarstwie rolnym w Niemstowie pod Lubinem na Dolnym Śląsku. W 1950 roku, po sprzedaży gospodarstwa pod Lubinem, Waleria z córką i zięciem Cedro Czesławem przenoszą się do Kielc. Syn Walerii i Antoniego, Mieczysław Kobylański z żoną Emilią z d. Osika i synami Eugeniuszem, ur. 1950 r., Zbigniewem, ur. w 1952 r. i Januszem, ur. w 1955 r. przenoszą się do Gubina. Mieczysław zmarł i pochowany w Gubinie. Waleria Kobylańska zmarła w Kielcach 21.1.1987 roku. Genowefa Cedro oraz jej syn Ryszard, inżynier mechanik wraz z rodziną, mieszkają w Kielcach. Zona i synowie Mieczysława Kobylańskiego mieszkają w Gubinie. (powrót)

2. Jednak udało się im uciec z transportu w miasteczku Końskie w województwie Kielce. W 1948 roku przenoszą się do Wrocławia na Dolnym Śląsku. We Wrocławiu dzieci Mariana i Feliksy Kobylańskich, córka Leokadia i syn Ryszard pokończyli szkoły i pozakładali własne rodziny. Leokadia wychodzi za mąż za inż Mieczysława Kapicę w 1952 roku, a Ryszard żeni się z Zofią z domu Oczkowska w 1953 roku. W roku 1958 małżeństwo Mieczysław i Leokadia Kapica z córką Grażyną i synem Wiesławem przenoszą się do Rybnika na Górnym Śląsku. Mieczysław i Leokadia Kapica umierają i pochowani są w Rybniku, ich córka inż. mgr Grażyna Gozdal - Kapica wraz z rodziną żyją w Warszawie, syn inż. mgr Wiesław Kapica wraz z rodziną żyją w Rybniku. W roku 1979 umiera i pochowany we Wrocławiu, Andrzej, syn Ryszarda i Zofii Kobylańskich, a w 1981 roku inż. Ryszard Kobylański z córką Ewą emigrują za granicę, Ryszard Kobylański do Stanów Zjednoczonych, a jego córka Ewa Kobylańska z mężem Januszem Lubowieckim do Południowej Afryki gdzie urodziła się im córka Dominika. Feliksa Kobylańska - Romanowska, wyszła powtórnie za mąż za Józefa Romanowskiego który zmarł parę lat przed śmiercią Feliksy, zmarła i została pochowana we Wrocławiu w 1993 roku. Żona Ryszarda Kobylańskiego, Zofia, zmarła i pochowana we Wrocławiu w 1995 roku. W roku 2001 syn Mariana i Feliksy Kobylańskich, inż Ryszard B. Kobylański, jego corka Ewa z mężem Januszem Lubowieckim i wnuczką Dominiką Lubowiecką, po ponad dwudziestoletniej tułaczce za granicą, wracają do Rodzinnego Kraju. Janusz Lubowiecki, mąż Ewy zmarł i pochowany we Wrocławiu w 2003 roku. Inż. Ryszard B. Kobylański oraz jego córka Ewa i wnuczka Dominika Lubowieckie, żyją i mieszkają obecnie we Wrocławiu na Dolnym Śląsku. (powrót)

3. Bronisława już nie żyje, córka Romualda z mężem i synem żyją we Wrocławiu.  (listopad 2004) (powrót)

4. Po wojnie osiedlili się we wsi Przyborów koło Nowej Soli w woj. Zielona Góra. Córka Leokadia wyszła za mąż za piekarza Chudzińskiego Stanisława. W 1958 roku wszyscy przenieśli się do Gubina. Stanisław i Leokadia Chudzińscy mają trzy córki, Halinę, Danutę i Anitę oraz syna Ryszarda. Mieszkają do dzisiaj w Gubinie. Andrzej i Michalina Sochowie umarli i pochowani są w Gubinie. (powrót)

Utworzenie strony: listopad 2004,  ostatnia aktualizacja: czerwiec 2008 r.

podstrona jest częściąwww.wolyn.ovh.org

strony o Wołyniu przystosowane do rozdzielczości ekranu 1024 x 768