Kolonia Bereźniaki powstała w XIX wieku, gdzie zamieszkały, przede wszystkim rodziny LASKOWSKICH, KURIATÓW i KONDRACKICH, a jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od młodego lasku brzozowego zwanego na Zasłuczu ,,bereźniakiem" lub ,,bereźnikiem". Zamieszkujące tam rodziny były ze sobą spokrewnione, dotyczyło to również innych pobliskich osiedli polskich. Mieszkańców tamtejszych można było zaliczyć przed wojną do średnio zamożnych, zajmujących się rolnictwem i hodowlą. Najbliższa szkoła, kościół, sklepy, młyn, olejarnia i rzemieślnicy (krawcy, szewcy) mieściły się w sąsiedniej Rudni Potaszni, jednak po większe zakupy i załatwienie spraw urzędowych w gminie, trzeba było jechać do Ludwipola oddalonego 16 km lub na jarmarki do Bereznego odległego 12 km.

Po dokonanych przez Ukraińców morderstwach i spaleniu w 1943 r. Rudni Potaszni, w Bereźniakach znalazło stamtąd schronienie wielu uciekinierów na zasadzie pokrewieństwa i udzielania sąsiedzkiej pomocy. Schroniło się tam również kilka rodzin ocalałych po ukraińskim napadzie w maju 1943 r. z pobliskiego futoru Księdzowe. Miedzy innymi w domu Franciszka Laskowskiego (poz. 2) zamieszkali z rodzinami uciekinierzy stamtąd: brat żony Franciszka - Sabiny - Adam Kuriata z żoną Franciszką, synem Józefem i córką Heleną (ich córki Leokadia i Zofia zostały zamordowane w Kościelnem) oraz wdowa po zamordowanym tam Franciszku Kuriacie (drugi brat Sabiny) - Maria z córką. Prawie we wszystkich domach mieściło się po kilka rodzin przybyłych z zewnątrz.

Powstała w Bereźniakach samoobrona, wspierana przez polski oddział AK ,,Bomby"-,,Wujka" i partyzantkę radziecką, skutecznie odpierała i uprzedzała ukraińskie ataki i umożliwiła przetrwanie Polaków w tym rejonie również w sąsiednich osiedlach jak: Antolin, Peresieki, Alfredówka, Pererytka i inne aż do czasu zajęcia terenu Zasłucza przez wojska radzieckie na początku 1944 r. Najcięższe warunki do przetrwania miały miejsce w ciągu całego 1943 r. , a szczególnie w zimie 1943-1944 r. ze względu na ciągłe ukraińskie zagrożenie i pogarszające się warunki bytowe. Zagrożenie ze strony Ukraińców dla przebywających tam Polaków nie ustało też w ciągu 1944 r. mimo ustanowienia tam ponownie władzy radzieckiej i zorganizowania dla ochrony i walki z ukraińskimi bandami tzw. ,,istriebitielnych batalionów".

Ocalała polska ludność z Zasłucza, skupiona w kilkunastu polskich osiedlach przetrwała w tych trudnych warunkach do lipca 1945 r., kiedy to nastąpiła ewakuacja wszystkich Polaków z Wołynia na zachód. Całe rodziny wraz ze swym dobytkiem były ładowane do wagonów kolejki wąskotorowej w Moczulance, Lewaczach, Koziarniku i innych miejscowościach i przewożone do Rokitna. Na trasie tej miały miejsce nawet jeszcze wtedy ukraińskie napady na jadące kolejką transporty, stąd też były one ochraniane przez oddziały radzieckie. W Rokitnie wszyscy byli rozmieszczani w wagonach towarowych kolei radzieckiej i transportowani na Ziemie Zachodnie Polski. Większość mieszkańców Zasłucza osiedliła się na Dolnym Śląsku, część jednak, jak to miało miejsce np. z rodzinami z Bereźniaków wymienionymi w poz. 13-16 - zamieszkała w województwie szczecińskim.

Wykaz mieszkańców sporządził Mieczysław LASKOWSKI, były mieszkaniec kol. Bereźniaki (poz. 2) Warszawa grudzień 2000 r. Opracowanie: Cz. Piotrowski ,,Zasłucze ...", Warszawa 2002

I.N. - imię nieznane

Uwaga: Znane są nam miejsca osiedlenia niektórych rodzin po wojnie.

Wersja komputerowa Zygmunt Sinicki., opieka nad stroną Andrzej Mielcarek

Data powstania strony:  sierpień 2004 r., ostatnia aktualizacja: kwiecień 2008 r.

podstrona jest częściąwww.wolyn.ovh.org

Strony o Wołyniu przystosowane do rozdzielczości ekranu 1024 x 768